در گیر و دار این ماجرای "هدفمند کردن یارانه ها" حرف های بعضا جالبی زده میشد و میشود. فی المثل عده ای اینطور فکر میکنند که مجموع یارانه ی پرداختی باید به تساوی در میان مردم ایران تقسیم شود، یعنی فلسفه ی «بیشتر گرفتن از پولدارها» و «بیشتر پرداخت کردن به ندارها» را درست و صحیح نمیدانند. منظورشان فی الجمله این است که اگر از منبع فروش نفت یا گران شدن نهاده های انرژی عوایدی نصیب دولت شود، او حق ندارد در تقسیم این عواید میان آحاد مردم ایران تفاوتی قائل بشود. آنکسی که با ماهی 400 هزار تومان زندگی را به سختی میگذراند حقش از این دارایی ملّی همانند کسی است که با ماهی 4 میلیون تومان زندگی میکند. البته من اصلا قصد ندارم وارد این قصه بشوم که حق با کدام گروه است: آنها که معتقد به "سهم مساوی" هستند یا آنها که معتقد به "سهم غیرمساوی" و "بهره مندی بیشتر برای ندارها" هستند...

در این میانه، چیزی که برای من جالب به نظر می آید سخنی است از امیرالمومنین علی بن ابیطالب (ع) که به تازگی شنیده ام:

الامام علی علیه السلام: انّ اللهَ سُبحانه فَرَض فی اموال الاغنیاء اَقواتُ الفقراء فما جاعَ فقیرٌ الّا بما منع به غنیٌ والله تعالی سائلهم عن ذلک | ترجمه: امام علی (ع): خداوند سبحان خوراک تهیدستان را در اموال توانگران قرار داده است. پس هیچ تهی دستی گرسنه نماند مگر به سبب اینکه ثروتمندی از حق او بهره مند شده است. و خدای بزرگ در این باره از او بازخواست میکند. | نهج البلاغه حکمت 328

خیلی به نظرم جالب آمد که از منظر علی (ع)، فقرا و گرسنگان در همین اموال و دارایی های قطعی افراد غنی و دارا هم سهم دارند که اگر فقیر و گرسنه بمانند، آن سهم قطعا داده نشده است، آنوقت ما بر سر موضوع خیلی ساده ای مثل "اختصاص یارانه و کمک بیشتر به ندارها" هنوز بر سر و صورت همدیگر میکوبیم!... فقرایی که طبق نظر علی (ع) همین الان بدون هیچ احراز صلاحیتی در اموال مان سهم مشخص دارند را در هنگام تقسیم یارانه ها نمیتوانیم ببینیم. خیلی سختمان میشود که آنها یارانه بیشتری از ما دریافت کنند. یکی نیست یادآوری کند که اصلا از یارانه ها هم که بگذریم، همینکه عده ای فقیر و تنگدست هستند، جامعه ی دارایان نسبت به ارزاق آنها (حداقل نیازمندی های انسانی آنها) مسئول است...