روزانه

اخیرا مواجه شدم با نقلی که استاد شهید مطهری از روایتی کرده بودند در باب ابوذر و فرزند از دست رفته اش. این روایت که نقل گفتگوی ابوذر با "ذر" - فرزند وفات یافته اش - است خیلی مرا به یاد این پدرِ "دختر از دست داده" انداخت. شاید بزودی این روایت را برایش نقل کنم...

شيخ صدوق در كتاب «من لا يحضره الفقيه» روايت كرده كه چون «ذر» فرزند ابوذر غفارى از دنيا رفت، ابوذر در كنار قبر وى ايستاد و دست بر قبر كشيد و گفت:

خدايت رحمت كند؛ به خدا سوگند كه تو نسبت به من نيكرفتار بودى و اكنون كه از دستم رفته‏اى از تو خشنودم؛ به خدا قسم كه از رفتن تو باكم نيست، از من چيزى كاسته نشد و من جز به خدا به احدى نيازمند نيستم؛ و اگر نبود هراس هنگام اطلاع، آرزو مى‏كردم كه من بجاى تو رفته بودم، ولى دوست دارم چندى جبران مافات كنم و براى آن جهان آماده شوم، و همانا اندوه به خاطر تو مرا از اندوه بر تو باز داشته است (يعنى همه در اين فكرم كه كارى كه براى تو سودمند است انجام دهم و ديگر مجالى ندارم كه غصه جدايى تو را بخورم)؛ به خدا قسم كه گريه نكرده‏ام كه چرا از من جدا شده‏اى؟ ولى گريه كرده‏ام كه حال تو چگونه بوده است و بر تو چه گذشته است؟ اى كاش مى‏دانستم كه چه گفتى و چه گفته شد به تو؟ بار خدايا من حقوقى را كه تو براى من بر فرزندم واجب فرموده بودى بخشيدم پس تو نيز حقوق خود را بر او ببخش كه تو به جود و كرم سزاوارترى / منازل الاخرة، صفحات 24 و 25

مجموعه ‏آثار استاد شهيد مطهرى، جلد ‏1، صفحه 340